Filed under: Uncategorized
Waanzin.
Het lijkt zinnig om te wanen wanneer alles om je heen waanzinnig blijkt.
Een man zit naast me, vragend kijkend.
“Heb ik je ooit gekend?”, aarzelt hij.
“Iedereen heeft geheimen”, repliceer ik waarna ik zwijg.
Het zwijgen gaat me goed af.
Het doet minder vaak de kamers trillen.
Achter me ligt mijn grootste schaduw.
Mensen verloren gelopen in hun eigen leven, zoekend
Naar antwoorden en enkel teleurstellingen terugkrijgend.
Het mooie woont hier niet meer. De rust is niet te vertrouwen.
Het woedt, ook al zie je het niet. Stilte is storm.
Praten is waanzin.
Want alles is een reden en niets heeft één oorzaak.
Om redenen zitten we niet verlegen.
We rijgen ze aan elkaar, baar, klaar
Om te nemen wanneer het ons past
Want we passen
Niet bij elkaar.
Het lijkt een cliché, maar niets is minder waar.
Levenslang veroordeeld tot het niet begrijpen van de ander.
Levenslang verkeerd verstaan worden.
Voor eeuwig alles uit proberen leggen, hopend
Dat het duidelijk wordt. Dat we willen houden van.
Ik zou het willen. Ik zou willen dat iets van wat ik zei
Nog doordrong. Nog dieper dan huid ging.
Maar het kan niet baten.
Gij hebt ons in gedachten
Al veel te lang verlaten.
